برای همه ی دوستان عزیزم سال خوب و پر از آرامش آرزو می کنم

 نرم نرمک می رسد اینک بهار

      خوش به حال روزگار

           ای دل من، گرچه در این روزگار

                    جامه رنگین نمی پوشی به کام

                             باده رنگین نمی بینی به جام

                                    نقل و سبزه در میان سفره نیست

                                              جامت از آن می که می باید تهی است

                                                       ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

                                                                  ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

                                                                        ای دریغ ازما اگر کامی نگیریم از بهار

                                                                                      گر نکوبی شیشه «ظلم» را به سنگ

                           هفت رنگش می شود هفتادرنگ!

من هوارم را سر خواهم داد

        چاره درد مرا باید این داد کند

                            از شما خفته ی چند

                                           چه کسی می آید

                                                                با من فریاد کند؟!